Hayat dediğimiz şey, öyle uzun bir yol ki… Bu yolda karşımıza nice insanlar çıkar. Kimisi yüreğimize dokunur, kimisi gönlümüzde iz bırakır, kimisi de hiç beklemediğimiz bir anda içimizde derin yaralar açar.
İnsan, en çok değer verdiklerinden yara alır. Çünkü herkese aynı kapıyı açmaz, herkese yüreğinin anahtarını teslim etmez. Güvendiği, sevdiği, yanında yürüdüğü insanlardan vefa bekler. Bir selamın samimiyetini, bir dostluğun kıymetini, bir sözün arkasında durulmasını ister.
Ama ne yazık ki hayat her zaman beklentilerimiz gibi ilerlemez.
Bazen seni en iyi tanıyan insan, en hassas yerinden vurur. Bazen yıllarca omuz omuza yürüdüğün biri, ilk fırsatta sırtını döner. Bazen de senin iyiliğini isteyenlerin değil, iyiliğini kullanmak isteyenlerin etrafını sardığını çok geç anlarsın.
İşte tam da burada insanın kendisine sorması gereken bir soru vardır:
Ben neden beni üzen insanlara hâlâ hayatımda yer vermeye devam ediyorum?
Bir insan seni sürekli kırıyorsa, her defasında aynı yerden incitiyorsa, iyi niyetini zayıflık olarak görüyorsa, senin sessizliğini kabullenmek, sabrını da çaresizlik sanıyorsa artık bir şeyleri değiştirme zamanı gelmiştir.
Çünkü insanın sabrı sonsuz değildir. Her suskunluğun bir sebebi, her affedişin bir sınırı vardır.
Biz bazen insanları kaybetmemek adına kendimizden vazgeçiyoruz. Kırılmasınlar diye susuyor, üzülmesinler diye alttan alıyor, aramız bozulmasın diye haksızlığa göz yumuyoruz. Sonra bir bakıyoruz ki herkesi memnun etmeye çalışırken kendimizi unutmuşuz.
Oysa insanın en büyük sorumluluklarından biri de kendi gönlünü korumaktır.
Unutmayalım ki affetmek başka, aynı haksızlığa yeniden kapı açmak başkadır. İyi insan olmak, her yapılanı sineye çekmek değildir. Merhametli olmak, kendine merhametsiz davranılmasına izin vermek anlamına gelmez.
Bazen bir insanı hayatından çıkarmak zorunda kalırsın. Bu, ona düşman olduğun için değil, kendine dost kalabilmek içindir.
Bazen mesafe koyarsın; çünkü huzurun, tartışmaların gölgesinde kalmıştır. Bazen konuşmamayı seçersin; çünkü anlatmaktan yorulmuşsundur. Bazen de hiçbir açıklama yapmadan yoluna devam edersin. Çünkü bazı insanlar ne kadar anlatsan da anlamaz, anlamak istemez.
Ve insan bir gün şunu öğrenir:
Herkesle iyi geçinmek zorunda değilsin. Herkesi hayatında tutmak zorunda da değilsin. Her gidenin ardından üzülmek, her kalana da güvenmek zorunda değilsin.
Hayat, kiminle yürüdüğün kadar, kiminle yürümekten vazgeçtiğinle de ilgilidir.
Kıymetini bilmeyene kendini anlatmakla, seni anlamak istemeyene kendini ispatlamakla ömür tüketme.
Çünkü ömür dediğimiz şey, birilerine kendimizi beğendirmek için harcayacağımız kadar uzun değil.
İnsan bazen en büyük huzuru birilerini hayatından çıkardığında bulur. O zaman anlar ki kaybettiği şey aslında bir insan değil, kendisini yoran bir yükmüş.
Ne olur, kimsenin hayatında kalabilmek için kendi hayatından vazgeçme!
Çünkü senin de bir ömrün, bir gönlün, bir haysiyetin ve en önemlisi huzurla yaşama hakkın var.
Ve unutma…
Seni sürekli üzen insanlara hayatında yer açtıkça, bir gün kendi hayatında kendine yer bulamaz hâle gelebilirsin.
Bazen en büyük cesaret, gitmek değil; kendine yeniden dönmektir.
Saygılarımla !!!
Resul TOPRAK